شنهاى بيابان رفت و مشت مشت آنها را برمىداشت و ميان آن مشك مىريخت و مىنوشيد ، عرض كردم : از آنچه خداوند به تو مرحمت كرده است به من بخوران و از نعمتى كه خدا داده مرا برخوردار نما ! فرمود : « اى شقيق ! نعمتهاى ظاهرى و باطنى خدا همواره به ما مىرسد ، پس به پروردگارت حسن ظن داشته باش ! سپس مشك را به من داد و من هم از آن آشاميدم ، ناگهان ديدم آرد نرم آميخته با شكر است و به خدا سوگند هرگز چيزى لذيذتر از آن و خوشبوتر از آن نياشاميده بودم ، سير و سيراب شدم و چند روزى كه بودم به هيچ خوردنى و آشاميدنى ميل نداشتم ، سپس او را نديدم تا اين كه وارد مكه شدم شبى او را كنار « قبّة الشّراب » ديدم در نيمهء شب مشغول نماز بود با خشوع و گريه و زارى نماز مىخواند و همچنان با آن حال بود تا سفيدى صبح برآمد و همين كه صبح طلوع كرد در جاى نماز نشست ، تسبيح مىگفت و بعد براى نماز صبح بپاخاست و هفت بار در اطراف كعبه طواف كرد و بيرون شد ، به دنبالش رفتم ناگهان ديدم اطرافيان و اموال و غلامانى دارد و او بر خلاف آنچه در بين راه ديده بودم ( تنها نيست ) مردم اطرافش را گرفتند و به او سلام مىدهند و تبرّك مىجويند ، از يكى از آنها پرسيدم : اين آقا كيست ؟ گفت : موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب ( ع ) ، با خود گفتم : تعجّب داشتم از اين كه چنين عجايبى جز از مثل چنين آقايى سر بزند ! ( 1 ) سيره‌نويسان مىگويند : موسى ( ع ) در مدينه اقامت داشت ، چون در مدينه به دنيا آمده بود ولى محمد مهدى ( عبّاسى ) او را به بغداد برد و در آنجا زندانى كرد سپس به دليل خوابى كه ديده بود او را به مدينه بازگرداند . ( 2 ) خطيب در تاريخ بغداد از فضل بن ربيع و او از پدرش نقل كرده ، مىگويد : وقتى كه مهدى عباسى موسى بن جعفر ( ع ) را زندانى كرد ، على ( ع ) را در خواب ديد ، به او فرمود : اى محمد : « فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ . . . » « 1 » ربيع مىگويد : مهدى شبانه كسى را به دنبال من فرستاد و مرا بيمناك كرد ، نزد مهدى رفتم ديدم آيه را با خود مىخواند ، در حالى كه او از خوش‌صداترين مردم بود ، رو به من كرد و گفت : موسى بن جعفر

--> ( 1 ) محمد ( 47 ) آيهء 22 : آيا شما اميدواريد كه سلطنت كنيد و در روى زمين تباهى كنيد و قطع رحم نماييد .